Epibreren is absoluut vaagtaal, maar wel poëtische vaagtaal. Ooit bedacht door Carmiggelt en het betekent:

“het verrichten van niet nader gespecificeerd werk dat heel voornaam lijkt, maar desondanks helemaal niets voorstelt. Degene die het woord gebruikt zegt bijvoorbeeld op een vergadering dat hij e.e.a. gaat epibreren en vertrouwt erop dat mensen dat voor zoete koek slikken. Mocht men onverwacht toch vragen wat het betekent, dan kan men, volgens Jan Kuitenbrouwer in zijn boek Turbotaal, altijd nog zeggen dat iemand hem dat na de vergadering maar moet uitleggen. Carmiggelt zegt in in een interview, dat hij het woord niet verzonnen heeft, maar in 1953 heeft gehoord van een ambtenaar die hem wegzond omdat het stuk waarop Carmiggelt zat te wachten, nog geëpibreerd moest worden.” (citaat van Wikipedia: http://nl.wikipedia.org/wiki/Epibreren)

Overigens heb ik het vermoeden dat epibreren ook valt onder vaagtaal, maar dat zou aan mij kunnen liggen.

Groet,

een simpele burger

Groet,

Arjen