Tagarchief: duurzaam

Rapportcijfer Christen-Unie 6.0 | met de hakken over de sloot

Ze hebben er vast hard aan gewerkt, want met ruim 45.000 woorden is het verkiezingsprogramma van de Christen-Unie zelfs langer dan dat van D66. Maar helaas, het vaagtaal-rapportcijfer blijft steken op een mager zesje.

De tussenstand

De Christen-Unie houdt vooral van formele en ouderwetse woorden, zoals bewilligen, welslagen, thans en geschieden. Verder lijkt de taal erg op die van de andere verkiezingsprogramma’s. Ook bij de Christen-Unie kent Nederland geen problemen, maar uitdagingen en aandachtspunten. Ook hier moet alles en iedereen duurzaam, leefbaar en innovatief worden, maar wat dat precies betekent blijft vaag.

Neem ‘vrijwillige terugkeer’, dat is volgens de Christen-Unie ook duurzaam:
“Vrijwillige terugkeer is de meest duurzame vorm van terugkeer met het beste perspectief op een succesvolle re-integratie.”

Al een stuk duidelijker schrijft de Christen-Unie over haar uitgangspunten:
“Het Westen en de islamitische wereld hebben een beladen verleden en het christendom en de islam verschillen fundamenteel van elkaar.”

Maar ook hier blijven de consequenties warrig, want wat is bijvoorbeeld een ‘waardig debat’?
“De Minister van Integratie zet zich in voor een waardig debat over de gevolgen van de komst van de islam naar Nederland.”

De argumentatie voor het boerkaverbod is wat kort door de bocht:
“Omdat wij elkaar ons gezicht laten zien, verdraagt gelaatsbedekkende kleding zich slecht met normale sociale interactie. Waar de openbare orde en veiligheid dan wel de normale sociale interactie wordt belemmerd, is een verbod op het dragen van gelaatsbedekkende kleding als boerka’s gerechtvaardigd (OV, scholen, openbare gebouwen).”

Genoeg over het verkiezingsprogramma. Rest mij het intrappen van een open deurtje:
“Mede tengevolge van echtscheiding neemt het aantal eenoudergezinnen toe…”

Duurzame Sint

Sinterklaas is in het land met zijn zak vol chocoladeletters. De discussie over cacaoproductie laait dan meteen weer op. Tros Radar besteedde er vorige week uitgebreid aandacht aan. De boodschap: eet alleen duurzame chocolade.

Ook ik heb liever niet dat cacao door kindslaven wordt geplukt. Of dat cacaoboeren worden uitgebuit. Of dat bossen worden opgeofferd voor wéér een nieuwe cacaoplantage. Dus rest mij geen andere keuze dan voortaan duurzame chocolade te kopen.

Ja, hoor. Ook chocolade ontkomt niet aan duurzaamheid. Vroeger hadden we het over een duurzame economie als  de economie groeide. Daarna werd duurzaamheid een begrip dat vooral sloeg op natuur en ecologie. Inmiddels is duurzaamheid een woord dat eigenlijk alles aanduidt dat niet strookt met onze niet nader benoemde normen en waarden. In het geval van cacao zijn dat kennelijk kinderarbeid, gevaarlijke werkomstandigheden, uitbuiting, armoede en ontbossing.

Gisteren vond ik achterin de kast een vergeten chocoladeletter van vorig jaar. Fair Trade stond erop, een merk dat volgens Radar-presentratice Antoinette Hertsenberg honderd procent duurzaam is. Er zat een wit laagje overheen en het smaakte droog en korrelig. Zo duurzaam was het dan kennelijk toch niet.