Dat er iets niet helemaal pluis was met die zwemleraar was allang duidelijk. Op het journaal zei een therapeut dat ze – heus waar – een niet-pluisgevoel bij de eigenaar van het zwembad had. Kennelijk hadden de ouders van al die zwemmende en poserende meisjes wél een pluisgevoel. Anders was dat zwembad al jaren geleden failliet gegaan.

Wat is dat eigenlijk, een niet-pluisgevoel? Is dat het gevoel dat er iets niet helemaal in orde is? En waarop is dat gevoel dan gebaseerd? Waarom is dat gevoel nooit onderzocht? Achteraf is het altijd makkelijk praten.

‘Had jij nou ook dat niet-pluisgevoel?’

‘Ja, nu je het zegt. Het is wel verdacht, zo’n oude man met een baard in een zwembad. Dat moet haast wel een vieze zwempedo zijn.’

Hadden we maar naar minister Rouvoet geluisterd! Die wilde twee jaar geleden alle niet-pluisgevoelens van hulpverleners in kaart brengen. Waarschijnlijk het liefst in de centrale databank die ook Rouvoet’s schaamhaarregistratiepunt bevat. Je weet wel, die database waar alles over de beharing van je kruis te vinden is.

Kijk, daar krijg ik nou een niet-pluisgevoel van.