Sinterklaas is in het land met zijn zak vol chocoladeletters. De discussie over cacaoproductie laait dan meteen weer op. Tros Radar besteedde er vorige week uitgebreid aandacht aan. De boodschap: eet alleen duurzame chocolade.

Ook ik heb liever niet dat cacao door kindslaven wordt geplukt. Of dat cacaoboeren worden uitgebuit. Of dat bossen worden opgeofferd voor wéér een nieuwe cacaoplantage. Dus rest mij geen andere keuze dan voortaan duurzame chocolade te kopen.

Ja, hoor. Ook chocolade ontkomt niet aan duurzaamheid. Vroeger hadden we het over een duurzame economie als  de economie groeide. Daarna werd duurzaamheid een begrip dat vooral sloeg op natuur en ecologie. Inmiddels is duurzaamheid een woord dat eigenlijk alles aanduidt dat niet strookt met onze niet nader benoemde normen en waarden. In het geval van cacao zijn dat kennelijk kinderarbeid, gevaarlijke werkomstandigheden, uitbuiting, armoede en ontbossing.

Gisteren vond ik achterin de kast een vergeten chocoladeletter van vorig jaar. Fair Trade stond erop, een merk dat volgens Radar-presentratice Antoinette Hertsenberg honderd procent duurzaam is. Er zat een wit laagje overheen en het smaakte droog en korrelig. Zo duurzaam was het dan kennelijk toch niet.